1 Objection 1: It would seem that the numeral terms denote something real in God. For the divine unity is the divine essence. But every number is unity repeated. Therefore every numeral term in God signifies the essence; and therefore it denotes something real in God.
1 Ad tertium sic proceditur. Videtur quod termini numerales ponant aliquid in divinis. Unitas enim divina est eius essentia. Sed omnis numerus est unitas repetita. Ergo omnis terminus numeralis in divinis significat essentiam. Ergo ponit aliquid in Deo.
2 Objection 2: Further, whatever is said of God and of creatures, belongs to God in a more eminent manner than to creatures. But the numeral terms denote something real in creatures; therefore much more so in God.
2 Praeterea, quidquid dicitur de Deo et creaturis, eminentius convenit Deo quam creaturis. Sed termini numerales in creaturis aliquid ponunt. Ergo multo magis in Deo.
3 Objection 3: Further, if the numeral terms do not denote anything real in God, and are introduced simply in a negative and removing sense, as plurality is employed to remove unity, and unity to remove plurality; it follows that a vicious circle results, confusing the mind and obscuring the truth; and this ought not to be. Therefore it must be said that the numeral terms denote something real in God.
3 Praeterea, si termini numerales non ponunt aliquid in divinis, sed inducuntur ad removendum tantum, ut per pluralitatem removeatur unitas, et per unitatem pluralitas; sequitur quod sit circulatio in ratione, confundens intellectum et nihil certificans; quod est inconveniens. Relinquitur ergo quod termini numerales aliquid ponunt in divinis.
4 On the contrary, Hilary says De Trin. iv): If we admit companionship, that is, plurality, we exclude the idea of oneness and of solitude; and Ambrose says De Fide i): When we say one God, unity excludes plurality of gods, and does not imply quantity in God. Hence we see that these terms are applied to God in order to remove something; and not to denote anything positive.
4 Sed contra est quod Hilarius dicit, in IV de Trin., sustulit singularitatis ac solitudinis intelligentiam professio consortii, quod est professio pluralitatis. Et Ambrosius dicit, in libro de fide cum unum Deum dicimus, unitas pluralitatem excludit deorum, non quantitatem in Deo ponimus. Ex quibus videtur quod huiusmodi nomina sunt inducta in divinis ad removendum, non ad ponendum aliquid.
5 I answer that, The Master Sent. i, D, 24) considers that the numeral terms do not denote anything positive in God, but have only a negative meaning. Others, however, assert the contrary. In order to resolve this point, we may observe that all plurality is a consequence of division. Now division is twofold; one is material, and is division of the continuous; from this results number, which is a species of quantity. Number in this sense is found only in material things which have quantity.
The other kind of division is called formal, and is effected by opposite or diverse forms; and this kind of division results in a multitude, which does not belong to a genus, but is transcendental in the sense in which being is divided by one and by many. This kind of multitude is found only in immaterial things. Some, considering only that multitude which is a species of discrete quantity, and seeing that such kind of quantity has no place in God, asserted that the numeral terms do not denote anything real in God, but remove something from Him.
Others, considering the same kind of multitude, said that as knowledge exists in God according to the strict sense of the word, but not in the sense of its genus as in God there is no such thing as a quality), so number exists in God in the proper sense of number, but not in the sense of its genus, which is quantity. But we say that numeral terms predicated of God are not derived from number, a species of quantity, for in that sense they could bear only a metaphorical sense in God, like other corporeal properties, such as length, breadth, and the like; but that they are taken from multitude in a transcendent sense.
Now multitude so understood has relation to the many of which it is predicated, as one convertible with being is related to being; which kind of oneness does not add anything to being, except a negation of division, as we saw when treating of the divine unity Question 11, Article 1); for one signifies undivided being. So, of whatever we say one, we imply its undivided reality: thus, for instance, one applied to man signifies the undivided nature or substance of a man.
In the same way, when we speak of many things, multitude in this latter sense points to those things as being each undivided in itself. But number, if taken as a species of quantity, denotes an accident added to being; as also does one which is the principle of that number. Therefore the numeral terms in God signify the things of which they are said, and beyond this they add negation only, as stated Sent. i, D, 24); in which respect the Master was right Sent.
i, D, 24). So when we say, the essence is one, the term one signifies the essence undivided; and when we say the person is one, it signifies the person undivided; and when we say the persons are many, we signify those persons, and their individual undividedness; for it is of the very nature of multitude that it should be composed of units.
5 Respondeo dicendum quod Magister, in sententiis, ponit quod termini numerales non ponunt aliquid in divinis, sed removent tantum. Alii vero dicunt contrarium. Ad evidentiam igitur huius, considerandum est quod omnis pluralitas consequitur aliquam divisionem. Est autem duplex divisio. Una materialis, quae fit secundum divisionem continui, et hanc consequitur numerus qui est species quantitatis. Unde talis numerus non est nisi in rebus materialibus habentibus quantitatem. Alia est divisio formalis, quae fit per oppositas vel diversas formas, et hanc divisionem sequitur multitudo quae non est in aliquo genere, sed est de transcendentibus, secundum quod ens dividitur per unum et multa.
Et talem multitudinem solam contingit esse in rebus immaterialibus. Quidam igitur, non considerantes nisi multitudinem quae est species quantitatis discretae, quia videbant quod quantitas discreta non habet locum in divinis, posuerunt quod termini numerales non ponunt aliquid in Deo, sed removent tantum. Alii vero, eandem multitudinem considerantes, dixerunt quod, sicut scientia ponitur in Deo secundum rationem propriam scientiae, non autem secundum rationem sui generis, quia in Deo nulla est qualitas; ita numerus in Deo ponitur secundum propriam rationem numeri, non autem secundum rationem sui generis, quod est quantitas.
Nos autem dicimus quod termini numerales, secundum quod veniunt in praedicationem divinam, non sumuntur a numero qui est species quantitatis; quia sic de Deo non dicerentur nisi metaphorice, sicut et aliae proprietates corporalium, sicut latitudo, longitudo, et similia, sed sumuntur a multitudine secundum quod est transcendens. Multitudo autem sic accepta hoc modo se habet ad multa de quibus praedicatur, sicut unum quod convertitur cum ente ad ens. Huiusmodi autem unum, sicut supra dictum est, cum de Dei unitate ageretur, non addit aliquid supra ens nisi negationem divisionis tantum, unum enim significat ens indivisum.
Et ideo de quocumque dicatur unum, significatur illa res indivisa, sicut unum dictum de homine, significat naturam vel substantiam hominis non divisam. Et eadem ratione, cum dicuntur res multae, multitudo sic accepta significat res illas cum indivisione circa unamquamque earum. Numerus autem qui est species quantitatis, ponit quoddam accidens additum supra ens, et similiter unum quod est principium numeri. Termini ergo numerales significant in divinis illa de quibus dicuntur, et super hoc nihil addunt nisi negationem, ut dictum est, et quantum ad hoc, veritatem dixit Magister in sententiis.
Ut, cum dicimus, essentia est una, unum significat essentiam indivisam, cum dicimus, persona est una, significat personam indivisam, cum dicimus, personae sunt plures, significantur illae personae, et indivisio circa unamquamque earum; quia de ratione multitudinis est, quod ex unitatibus constet.
6 Reply to Objection 1: One, as it is a transcendental, is wider and more general than substance and relation. And so likewise is multitude; hence in God it may mean both substance and relation, according to the context. Still, the very signification of such names adds a negation of division, beyond substance and relation; as was explained above.
6 Ad primum ergo dicendum quod unum, cum sit de transcendentibus, est communius quam substantia et quam relatio, et similiter multitudo. Unde potest stare in divinis et pro substantia et pro relatione, secundum quod competit his quibus adiungitur. Et tamen per huiusmodi nomina, supra essentiam vel relationem, additur, ex eorum significatione propria, negatio quaedam divisionis, ut dictum est.
7 Reply to Objection 2: Multitude, which denotes something real in creatures, is a species of quantity, and cannot be used when speaking of God: unlike transcendental multitude, which adds only indivision to those of which it is predicated. Such a kind of multitude is applicable to God. It must be observed, nevertheless, that the opposite arguments do not sufficiently prove the point advanced. Although the idea of solitude is excluded by plurality, and the plurality of gods by unity, it does not follow that these terms express this signification alone. For blackness is excluded by whiteness; nevertheless, the term whiteness does not signify the mere exclusion of blackness.
7 Ad secundum dicendum quod multitudo quae ponit aliquid in rebus creatis, est species quantitatis; quae non transumitur in divinam praedicationem; sed tantum multitudo transcendens, quae non addit supra ea de quibus dicitur, nisi indivisionem circa singula. Et talis multitudo dicitur de Deo.
8 Reply to Objection 3: One does not exclude multitude, but division, which logically precedes one or multitude. Multitude does not remove unity, but division from each of the individuals which compose the multitude. This was explained when we treated of the divine unity Question 11, Article 2).
8 Ad tertium dicendum quod unum non est remotivum multitudinis, sed divisionis, quae est prior, secundum rationem, quam unum vel multitudo. Multitudo autem non removet unitatem, sed removet divisionem circa unumquodque eorum ex quibus constat multitudo. Et haec supra exposita sunt, cum de divina unitate ageretur. Sciendum tamen est quod auctoritates in oppositum inductae, non probant sufficienter propositum. Licet enim pluralitate excludatur solitudo, et unitate deorum pluralitas, non tamen sequitur quod his nominibus hoc solum significetur. Albedine enim excluditur nigredo, non tamen nomine albedinis significatur sola nigredinis exclusio.