1 Objection 1: It seems that goodness is prior in idea to being. For names are arranged according to the arrangement of the things signified by the names. But Dionysius Div. Nom. iii) assigned the first place, amongst the other names of God, to His goodness rather than to His being. Therefore in idea goodness is prior to being.
1 Ad secundum sic proceditur. Videtur quod bonum secundum rationem sit prius quam ens. Ordo enim nominum est secundum ordinem rerum significatarum per nomina. Sed Dionysius, inter alia nomina Dei, prius ponit bonum quam ens, ut patet, in III cap. de Div. Nom. Ergo bonum secundum rationem est prius quam ens.
2 Objection 2: Further, that which is the more extensive is prior in idea. But goodness is more extensive than being, because, as Dionysius notes Div. Nom. v), goodness extends to things both existing and non-existing; whereas existence extends to existing things alone. Therefore goodness is in idea prior to being.
2 Praeterea, illud est prius secundum rationem, quod ad plura se extendit. Sed bonum ad plura se extendit quam ens, quia, ut dicit Dionysius, V cap. de Div. Nom., bonum se extendit ad existentia et non existentia, ens vero ad existentia tantum. Ergo bonum est prius secundum rationem quam ens.
3 Objection 3: Further, what is the more universal is prior in idea. But goodness seems to be more universal than being, since goodness has the aspect of desirable; whereas to some non-existence is desirable; for it is said of Judas: It were better for him, if that man had not been born Mt. 26, 24). Therefore in idea goodness is prior to being.
3 Praeterea, quod est universalius, est prius secundum rationem. Sed bonum videtur universalius esse quam ens, quia bonum habet rationem appetibilis; quibusdam autem appetibile est ipsum non esse; dicitur enim, Matth. XXVI, de Iuda, bonum erat ei, si natus non fuisset et cetera. Ergo bonum est prius quam ens, secundum rationem.
4 Objection 4: Further, not only is existence desirable, but life, knowledge, and many other things besides. Thus it seems that existence is a particular appetible, and goodness a universal appetible. Therefore, absolutely, goodness is prior in idea to being.
4 Praeterea, non solum esse est appetibile, sed et vita et sapientia, et multa huiusmodi, et sic videtur quod esse sit quoddam particulare appetibile, et bonum, universale. Bonum ergo simpliciter est prius secundum rationem quam ens.
5 On the contrary, It is said by Aristotle De Causis) that the first of created things is being.
5 Sed contra est quod dicitur in libro de causis, quod prima rerum creatarum est esse.
6 I answer that, In idea being is prior to goodness. For the meaning signified by the name of a thing is that which the mind conceives of the thing and intends by the word that stands for it. Therefore, that is prior in idea, which is first conceived by the intellect. Now the first thing conceived by the intellect is being; because everything is knowable only inasmuch as it is in actuality. Hence, being is the proper object of the intellect, and is primarily intelligible; as sound is that which is primarily audible. Therefore in idea being is prior to goodness.
6 Respondeo dicendum quod ens secundum rationem est prius quam bonum. Ratio enim significata per nomen, est id quod concipit intellectus de re, et significat illud per vocem, illud ergo est prius secundum rationem, quod prius cadit in conceptione intellectus. Primo autem in conceptione intellectus cadit ens, quia secundum hoc unumquodque cognoscibile est, inquantum est actu, ut dicitur in IX Metaphys. Unde ens est proprium obiectum intellectus, et sic est primum intelligibile, sicut sonus est primum audibile. Ita ergo secundum rationem prius est ens quam bonum.
7 Reply to Objection 1: Dionysius discusses the Divine Names Div. Nom. i, iii) as implying some causal relation in God; for we name God, as he says, from creatures, as a cause from its effects. But goodness, since it has the aspect of desirable, implies the idea of a final cause, the causality of which is first among causes, since an agent does not act except for some end; and by an agent matter is moved to its form. Hence the end is called the cause of causes.
Thus goodness, as a cause, is prior to being, as is the end to the form. Therefore among the names signifying the divine causality, goodness precedes being. Again, according to the Platonists, who, through not distinguishing primary matter from privation, said that matter was non-being, goodness is more extensively participated than being; for primary matter participates in goodness as tending to it, for all seek their like; but it does not participate in being, since it is presumed to be non-being.
Therefore Dionysius says that goodness extends to non-existence Div. Nom. v). Reply to Objection 2: The same solution is applied to this objection. Or it may be said that goodness extends to existing and non-existing things, not so far as it can be predicated of them, but so far as it can cause them, if, indeed, by non-existence we understand not simply those things which do not exist, but those which are potential, and not actual. For goodness has the aspect of the end, in which not only actual things find their completion, but also towards which tend even those things which are not actual, but merely potential.
Now being implies the habitude of a formal cause only, either inherent or exemplar; and its causality does not extend save to those things which are actual.
7 Ad primum ergo dicendum quod Dionysius determinat de divinis nominibus secundum quod important circa Deum habitudinem causae, nominamus enim Deum, ut ipse dicit, ex creaturis, sicut causam ex effectibus. Bonum autem, cum habeat rationem appetibilis, importat habitudinem causae finalis, cuius causalitas prima est, quia agens non agit nisi propter finem, et ab agente materia movetur ad formam, unde dicitur quod finis est causa causarum. Et sic, in causando, bonum est prius quam ens, sicut finis quam forma, et hac ratione, inter nomina significantia causalitatem divinam, prius ponitur bonum quam ens. Et iterum quia, secundum Platonicos, qui, materiam a privatione non distinguentes, dicebant materiam esse non ens, ad plura se extendit participatio boni quam participatio entis. Nam materia prima participat bonum, cum appetat ipsum nihil autem appetit nisi simile sibi), non autem participat ens, cum ponatur non ens. Et ideo dicit Dionysius quod bonum extenditur ad non existentia. Unde patet solutio ad secundum. Vel dicendum quod bonum extenditur ad existentia et non existentia, non secundum praedicationem, sed secundum causalitatem, ut per non existentia intelligamus, non ea simpliciter quae penitus non sunt, sed ea quae sunt in potentia et non in actu, quia bonum habet rationem finis, in quo non solum quiescunt quae sunt in actu, sed ad ipsum etiam ea moventur quae in actu non sunt sed in potentia tantum. Ens autem non importat habitudinem causae nisi formalis tantum, vel inhaerentis vel exemplaris, cuius causalitas non se extendit nisi ad ea quae sunt in actu.
8 Reply to Objection 3: Non-being is desirable, not of itself, but only relatively, that is, inasmuch as the removal of an evil, which can only be removed by non-being, is desirable. Now the removal of an evil cannot be desirable, except so far as this evil deprives a thing of some being. Therefore being is desirable of itself; and non-being only relatively, inasmuch as one seeks some mode of being of which one cannot bear to be deprived; thus even non-being can be spoken of as relatively good.
8 Ad tertium dicendum quod non esse secundum se non est appetibile, sed per accidens, inquantum scilicet ablatio alicuius mali est appetibilis, quod malum quidem aufertur per non esse. Ablatio vero mali non est appetibilis, nisi inquantum per malum privatur quodam esse. Illud igitur quod per se est appetibile, est esse, non esse vero per accidens tantum, inquantum scilicet quoddam esse appetitur, quo homo non sustinet privari. Et sic etiam per accidens non esse dicitur bonum.
9 Reply to Objection 4: Life, wisdom, and the like, are desirable only so far as they are actual. Hence, in each one of them some sort of being is desired. And thus nothing can be desired except being; and consequently nothing is good except being.
9 Ad quartum dicendum quod vita et scientia, et alia huiusmodi, sic appetuntur ut sunt in actu, unde in omnibus appetitur quoddam esse. Et sic nihil est appetibile nisi ens, et per consequens nihil est bonum nisi ens.